ตรวจสอบว่าเป็น ค.ศ., พ.ศ.

  procedure TFormXX.FormCreate(Sender: TObject);
  var
    O: PChar;
    S: LCID;
    c: Integer;
  begin

    O := StrAlloc(255);
    S := GetUserDefaultLCID;

    GetLocaleInfo(S, LOCALE_ICALENDARTYPE, O, 255);
    Caption := 'Native language for user locale is ' + O;

    C := StrToInt(WideCharToString(O));

    case C of
      0:      ShowMessage('None');
      1:      ShowMessage('Gregorian');
      3:      ShowMessage('Japanese Emperor Era');
      5:      ShowMessage('Korean Tangun Era');
      6:      ShowMessage('Hijri');
      7:      ShowMessage('Buddhist');
      8:      ShowMessage('Hebrew Lunar');
      9:      ShowMessage('Gregorian Middle East French Calendar');
      10:     ShowMessage('Gregorian Arabic Calendar');
      11:     ShowMessage('Gregorian Transliterated English Calendar');
      12:     ShowMessage('Gregorian Transliterated French Calendar');
      16:     ShowMessage('Saka Era');
    end;

    StrDispose(O);

  end;

น่าคิด..

3 x 8 = ?????

เอี๋ยนหุยใฝ่ศึกษา มีคุณธรรมงดงาม เป็นศิษย์รักของขงจื้อ มีอยู่วันหนึ่ง เอี๋ยนหุยออกไปทำธุระที่ตลาด เห็นผู้คนจำนวนมากห้อมล้อมอยู่ที่หน้าร้านขายผ้า

จึงเข้าไปสอบถามดู จึงรู้ว่าเกิดการพิพาทระหว่างคนขายผ้ากับลูกค้า
ได้ยินลุกค้าตะโกนเสียงดังโหวกเหวกว่า “3x8ได้ 23 ทำไมท่านถึงให้ข้าจ่าย24เหรียญล่ะ!”
เอี๋ยนหุยจึงเดินเข้าไปที่ร้าน หลังจากทำความเคารพแล้ว ก็กล่าวว่า “พี่ชาย 3x8 ได้ 24

จะเป็น 23 ได้ยังไง? พี่ชายคิดผิดแล้ว ไม่ต้องทะเลาะกันหรอก”

คนซื้อผ้าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง ชี้หน้าเอี๋ยนหุยและกล่าวว่า “ใครให้เจ้าเข้ามายุ่ง! เจ้าอายุเท่าไหร่กัน!

จะตัดสินก็มีเพียงท่านขงจื้อเท่านั้น ผิดหรือถูกมีท่านผู้เดียวที่ข้าจะยอมรับ

ไป ไปหาท่านขงจื้อกัน ”

เอี่ยนหุยกล่าวว่า “ก็ดี หากท่านขงจื้อบอกว่าท่านผิด ท่านจะทำอย่างไร?”
คนซื้อผ้ากล่าวว่า“หากท่านวินิจฉัยว่าข้าผิด ข้ายอมให้หัวหลุดจากบ่า! แล้วหากเจ้าผิดล่ะ?”
เอี๋ยนหุยกล่าวว่า “หากท่านวินิจฉัยว่าข้าผิด ข้ายอมถูกปลดหมวก(ตำแหน่ง)”
ทั้งสองจึงเกิดการเดิมพันขึ้น

เมื่อขงจื้อสอบถามจนเกิดความกระจ่าง ก็ยิ้มให้กับเอี๋ยนหุยและกล่าวว่า “3x8ได้ 23 ถูกต้องแล้ว

เอี๋ยนหุย เธอแพ้แล้ว ถอดหมวกของเธอให้พี่ชายท่านนี้เสีย”
เอี๋ยนหุย ไม่โต้แย้ง ยอมรับในการวินิจฉัยของท่านอาจารย์ จึงถอดหมวกที่สวมให้แก่ชายคนนั้น
ชายผู้นั้นเมื่อได้รับหมวกก็ยิ้มสมหวังกลับไป
ต่อคำวินิจฉัยของขงจื้อ ต่อหน้าแม้เอี๋ยนหุยจะยอมรับ แต่ในใจกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น
เอี๋ยนหุยคิดว่าท่านอาจารย์ชรามากแล้ว ความคิดคงเลอะเลือน จึงไม่อยากอยู่ศึกษากับขงจื้ออีกต่อไป

พอรุ่งขึ้น เอี๋ยนหุยจึงเข้าไปขอลาอาจารย์กลับบ้าน ด้วยเหตุผลที่ว่าที่บ้านเกิดเรื่องราว ต้องรีบกลับไปจัดการ

ขงจื้อรู้ว่าเอี๋ยนหุยคิดอะไรอยู่ ก็ไม่ได้สอบถามมากความ อนุญาตให้เอี๋ยนหุยกลับบ้านได้
ก่อนที่เอี๋ยนหุยจะออกเดินทาง ได้เข้าไปกราบลาขงจื้อ ขงจื้อกล่าวอวยพรและให้รีบกลับมาหากเสร็จกิจธุระแล้ว

พร้อมกันนั้นก็ได้กำชับว่า “อย่าแฝงเร้นกายใต้ต้นไม้ใหญ่ อย่าฆ่าผู้ใดหากไม่ชัดแจ้ง”

เอี๋ยนหุยคำนับพร้อมกล่าวว่า “ศิษย์จะจำใส่ใจ” แล้วลาอาจารย์ออกเดินทาง

เมื่อออกเดินทางไปได้ระยะหนึ่ง เกิดพายุลมแรงสายฟ้าแลบแปลบ เอี๋ยนหุยคิดว่าต้องเกิดพายุลมฝนเป็นแน่

จึงเร่งฝีเท้าเพื่อจะเข้าไปอาศัยอยู่ไต้ต้นไม้ใหญ่ แต่ก็ฉุกคิดถึงคำกำชับของท่านอาจารย์ที่ว่า “อย่าแฝงเร้นกาย



ใต้ต้นไม้ใหญ่ อย่าฆ่าผู้ใดหากไม่ชัดแจ้ง”
เราเองก็ติดตามท่านอาจารย์มาเป็นเวลานาน ลองเชื่ออาจารย์ดูอีกสักครั้ง คิดได้ดังนั้น

จึงเดินออกจากต้นไม้ใหญ่
ในขณะที่เอี๋ยนหุยเดินไปได้ไม่ไกลนัก บัดดล สายฟ้าก็ผ่าต้นไม้ใหญ่นั้นล้มลงมาให้เห็นต่อหน้าต่อตา

เอี๋ยนหุยตะลึงพรึงเพริด

คำกล่าวของพระอาจารย์ประโยคแรกเป็นจริงแล้ว หรือตัวเราจะฆ่าใครโดยไม่รู้สาเหตุ?



เอี๋ยนหุยจึงรีบเดินทางกลับ กว่าจะถึงบ้านก็ดึกแล้ว แต่ไม่กล้าปลุกคนในบ้าน เลยใช้ดาบที่นำติดตัว

มาค่อยๆเดาะดาลประตูห้องของภรรยา
เมื่อเอี๋ยนหุยคลำไปที่เตียงนอน ก็ต้องตกใจ ทำไมมีคนนอนอยู่บนเตียงสองคน!

เอี๋ยนหุยโมโหเป็นอย่างยิ่ง จึงหยิบดาบขึ้นมาหมายปลิดชีพผู้ที่นอนอยู่บนเตียง

เสียงกำชับของอาจารย์ก็ดังขึ้นมา “อย่าฆ่าผู้ใดหากไม่ชัดแจ้ง”



เมื่อเขาจุดตะเกียง จึงได้เห็นว่า คนหนึ่งคือภรรยา อีกคนหนึ่งคือน้องสาวของเขาเอง
พอฟ้าส่าง เอี๋ยนหุยก็รีบกลับสำนัก

เมื่อพบหน้าขงจื้อจึงรีบคุกเข่ากราบอาจารย์และกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ คำกำชับของท่านได้ช่วยชีวิตของศิษย์ ภรรยาและน้องสาวไว้

ทำไมท่านจึงรู้เหมือนตาเห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับศิษย์บ้าง?”
ขงจื้อพยุงเอี๋ยนหุยให้ลุกขึ้น และกล่าวว่า “เมื่อวานอากาศไม่ค่อยสู้ดีนัก น่าจะมีฟ้าร้องฟ้าแลบเป็นแน่

จึงเตือนเธอว่า อย่าแฝงเร้นกายใต้ต้นไม้ใหญ่

และเมื่อวาน เธอจากไปด้วยโทสะ แถมยังพกดาบติดตัวไปด้วย

อาจารย์จึ้งเตือนเธอว่า อย่าฆ่าผู้ใดหากไม่ชัดแจ้ง ”

เอี๋ยนหุยโค้งคำนับ “ท่านอาจารย์คาดการดังเทวดา ศิษย์รู้สึกเคารพเลื่อมใสท่านเหลือเกิน”

ขงจื้อจึงตักเดือนเอี๋ยนหุยว่า “อาจารย์ว่าที่เธอขอลากลับบ้านนั้นเป็นการโกหก ที่จริงแล้วเธอคิดว่า

อาจารย์แก่แล้ว ความคิดเลอะเลือน

ไม่อยากศึกษากับอาจารย์อีกแล้ว เธอลองคิดดูสิ อาจารย์บอกว่า 3x8ได้ 23 เธอแพ้ ก็เพียงแค่ถอดหมวก

หากอาจารย์บอกว่า 3x8ได้ 24 เขาแพ้ นั่นหมายถึงชีวิตของคนๆหนึ่ง เธอคิดว่าหมวกหรือชีวิตสำคัญล่ะ? ”


เอี๋ยนหุยกระจ่างในฉับพลัน คุกเข่าต่อหน้าขงจื้อ แล้วกล่าวว่า “ท่านอาจารย์เห็นคุณธรรมเป็นสำคัญ

โดยไม่เห็นแก่เรื่องถูกผิดเล็กๆน้อยๆ

ศิษย์คิดว่าอาจารย์แก่ชราจึงเลอะเลือน ศิษย์เสียใจเป็นที่สุด”



จากนั้นเป็นต้นไป ไม่ว่าขงจื้อจะเดินทางไปยังแห่งหนตำบลใด เอี๋ยนหุยติดตามไม่เคยห่างกาย
จากตำนานเรื่องเล่านี้ ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงเพลงๆหนึ่งของอิวเค่อหลี่หลิน(นักร้องดูโอของไต้หวัน)

ที่ร้องว่า “หากสูญเสียเธอไป ต่อให้เอาชนะทั้งโลกได้แล้วจะยังไง? เช่นกัน

บางครั้งคุณอาจเอาชนะคนอื่นด้วยเหตุผลของคุณ แต่อาจจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไป ”
เรื่องราวต่างๆ แบ่งเป็นหนักเบารีบช้า อย่าเป็นเพราะต้องการเอาชนะให้ได้ แล้วทำให้เสียใจไปตลอดชีวิต
เรื่องราวมากมายที่ไม่ควรทะเลาะกัน ถอยหนึ่งก้าวทะเลกว้างฟ้างาม
ทะเลาะกับลูกค้า ต่อให้ชนะ ก็แพ้อยู่ดี (วันที่ส่งตัวอย่างผลิตภัณฑ์ใหม่ คุณก็จะรู้สึก)
ทะเลาะกับเถ้าแก่ ต่อให้ชนะ ก็แพ้อยู่ดี (วันที่ตรวจผลงานปลายปีมาถึง คุณก็จะรู้สึก)
ทะเลาะกับภรรยา ต่อให้ชนะ ก็แพ้อยู่ดี (เธอไม่สนใจคุณ คุณก็หากับข้าวกินเองละกัน)
ทะเลาะกับเพื่อน ต่อให้ชนะ ก็แพ้อยู่ดี (เคลียร์ไม่ได้ คุณอาจจะเสียเพื่อนไปเลย)
ใบชา เกิดสีสวยและกลิ่นหอมน่าลิ้มลองได้ ก็เพราะโดนน้ำร้อนลวก
ชีวิตของคนเราก็เช่นเดียวกัน เพราะเผชิญกับอุปสรรคครั้งแล้วครั้งเล่า
จึงเหลือไว้ซึ่งเรื่องราวเป็นตำนานให้ได้เล่าขานน่าตามติด

ผู้ที่รู้สำนึกคุณอยู่เสมอ จึงเป็นผู้มีวาสนามากที่สุด

บ้านของฉัน

เมื่อผมกลับมามองย้อนดูสถานการณ์ระหว่างไทยกับกัมพูชาแล้ว
ผมมีความรู้สึกว่า คนไทยส่วนใหญ่ไม่มีความรู้สึกผูกผันกับสิ่งใดที่มิใช่ผลประโยชน์โดยตรงของเขาเท่าไรนัก
เช่นมิได้รู้สึกว่าผืนดินบริเวณชายแดนเหล่านั้นเป็นที่ดินของตนแต่อย่างใด
เพื่อนร่วมชาติคนไหนที่ได้รับผลกระทบก็ปล่อยให้เขาแก้ปัญหากันเอาเอง
เพราะตัวเองมิได้รับผลกระทบนั้นโดยตรง จึงพากันเฉยชา ธุระไม่ใช่ ไม่สนใจติดตามหาข้อมูลหลายด้านๆ
แล้วมาเปรียบเทียบว่าข้อมูลของใครมีเหตุผล หลักฐานหนักแน่น กว่ากัน
เมื่อไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะตัดสินว่าใครพูดจริงกว่ากัน ก็จะตัดสินใจบนพื้นฐานว่าใครเป็นคนพูด
โดยจะเชื่อตามคนพูดที่เรารักชอบมากกว่า กลายเป็นสังคมทุกวันนี้ตัดสินใจบนพื้นฐานของอารมณ์มากกว่าเหตุผลไป
ในกรณีนี้ถ้าเราลองสมมติว่า เรามีบ้านหลังใหญ่มากหลังหนึ่ง มีสมาชิกในบ้านหลายคน เนื่องจากมีบริเวณกว้างขวางมาก
สมาชิกในบ้านจึงไปจ้างผู้จัดการมาคนหนึ่งเพื่อดูแลรักษาผลประโยชน์ในที่ดินดังกล่าว
อีกทั้งยังไปจ้างพนักงานรักษาความปลอดภัยมากลุ่มหนึ่ง
ก็อยู่อาศัยในที่ดินดังกล่าวมาอย่างปรกติสุขเรื่อยมา
จนมาวันหนึ่งเกิดมีอันธพาลกลุ่มหนึ่งเข้ามาปลูกเพิงหลังเล็กๆหลังหนึ่งที่มุมพื้นที่บ้านเราเพื่อจะอยู่อาศัย
เมื่อเราพบเห็นเราก็ไปบอกผู้จัดการกับ รปภ. เพื่อให้ไปจัดการกับอันธพาลกลุ่มดังกล่าว
ผู้จัดการก็บอกว่าเดี่ยวค่อยๆเจรจากันไป ครั้งแรกๆเราก็ยอมเพราะเราเองนั้นก็ไม่อยากให้มีเรื่องอะไรกับใครเหมือนกัน
แต่พอผ่านไปกี่เดือนกี่ปีก็แล้ว ก็ยังเจรจากันไม่สำเร็จสักที
เราก็ไปเร่งรัดผู้จัดการให้รีบจัดการให้เป็นที่เรียบร้อยโดยเร็ว
ผจก.ก็บอกว่าไปเซ็นหนังสือตกลงกับเขาไว้ว่าจะไม่มีการใช้กำลังขับไล่และห้ามเขาบุกรุกเข้ามาเพิ่มเติมเข้ามาอีก
แต่ไม่เป็นไรผมยังตกลงกับเขาว่าห้ามสร้างอะไรเพิ่มเติมอีกนะ เราไม่ต้องกังวลไป
เราก็ยังให้โอกาสผจก.แก้ปัญหาตามวิธีของเขาอยู่
แต่ต่อมาอันธพาลกลุ่มดังกล่าวก็สร้างตึกขึ้นมาในที่ดินดังกล่าวแถมยังบอกว่าที่ดินดังกล่าวเป็นของตนไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้ว
และจะยังไปขอจดทะเบียนกับทางการอีกด้วย เมื่อเรารู้ข้อมูลก็ไปเร่งรัด ผจก.ให้รีบดำเนินการแก้ไข
แต่ผจก.ก็บอกว่าไม่เสียดินแดนหรอกเราตีตนไปก่อนไข้ ใจเย็นๆ
แต่คราวนี้สมาชิกในบ้านเรา 2 คน ต้องการเข้าไปพิสูจน์ให้สมาชิกในบ้านเห็นว่าที่ดินดังกล่าวเราเสียไปแล้ว
เพราะเราคนใดก็ตามไม่สามารถเข้าไปในบริเวณดังกล่าวได้แล้ว
ก็เลยเสียสละเสี่ยงเข้าไปดินแดนดังกล่าวเพื่อพิสูจน์
ปรากฏว่าถูกจับกุม เราก็รีบไปบอกผจก.ให้ช่วยแก้ไข
ผจก.ก็บอกว่า ก็อยากไปให้เขาเองจับทำไม แถมที่ถูกจับนะเป็นบริเวณที่ดินของเขานะไม่ใช่ของเราหรอก
แต่คราวนี้เราร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง ก็เลยไปบอก รปภ.ของเราซึ่งมีจำนวนและอุปกรณ์มากกว่ากลุ่มอันธพาลดังกล่าวเป้นจำนวนมากนั้น
ให้ช่วยกันยกกำลังไปบอกให้กลุ่มอันธพาลออกไปจากที่ดินของเราและคืนสมาชิกในบ้านของเรากลับมาให้เราด้วย
รปภ.กลุ่มดังกล่าวก็อ้างว่า ผจก.ไปทำหนังสือตกลงกับกลุ่มอันธพาลดังกล่าวแล้วว่าห้ามใช้กำลัง พวกเขาทำอะไรไม่ได้หรอก
เราก็บอก เฮ้ยหนังสือดังกล่าวยังไม่ได้เป็นกฏหมายเลยนะเป็นแค่ข้อตกลง ทางเราซิมีกฏหมายเรื่องบุกรุกคุ้มครองอยู่นะ
ซึ่งน่าจะเหนือกว่าข้อตกลงดังกล่าวเสียด้วยซ้ำ
รปภ.ก็บอกเราว่า ถ้าอยากจะไล่ให้ไปไล่เองซิ เขาไม่ไล่ให้หรอก เขากลัวว่าตัวเขาและ/หรือลูกน้องเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บ ล้มตายได้
คำถามของผมก็คือ ถ้าคนไทยคนไหนตกอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้คุณจะทำอย่างไร
จะรู้สึกธุระไม่ใช่อีกต่อไปไหม
จะจ้าง ผจก.คนนี้ต่อไปไหม
จะจ้าง รปภ.กลุ่มนี้ต่อไปดีไหม
ส่วน รปภ.เมื่อคุณตัดสินใจสมัครเข้ามาเรียนในโรงเรียน รปภ.
คุณก็ต้องรู้ว่าเมื่อเรียนจบแล้วไปทำงาน คุณก็อาจจะเจอปัญหาดังกล่าวได้
ถ้าคุณกลัวแล้วคุณมาเรียนเป็นรปภ.ทำไม ไม่มีใครอยากมีเรื่องกับคนอื่นหรอกแต่ถ้าเขามาเรื่องกับเราก่อนละ จะทำอย่างไร
มากไปกว่านั้นอันธพาลกลุ่มนี้กำลังนำที่ดินเรา ที่เขาครอบครองอยู่ไปจดทะเบียนเพื่อเป็นเจ้าของอยู่ เราจะรอช้าอยู่ก็ไม่ได้
กรณีเช่นนี้ถ้าเป็นบ้านคุณ
คุณจะยกที่ดินให้เขาไปไหม
ถ้าไม่อยากยกที่ดินให้เขา เจรจายังไงแล้วก็ตาม แต่พูดกันไม่รู้เรื่องสักที
เพราะตราบเท่ายังเจรจากันไม่ได้ เขาก็ยังครอบครองที่ดินบริเวณนั้นอยู่ตลอดไป
แล้วไม่มีศาลยุติธรรมที่ไหนที่จะมาตัดสินคดีนี้ให้เราได้
เพราะเรานั้นได้ถอนตัวจากการเป็นสมาชิกของศาลดังกล่าวที่เคยตัดสินให้เราเสียศาลพระภูมิให้กลุ่มอันธพาลดังกล่าวไปแล้วในอดีต
เราจะทำอย่างไรดีในกรณีนี้ ผมไม่มีคำตอบให้ แต่ละคนต้องไปคิดกันเองเพราะคุณก็เป็นสมาชิกในบ้านหลังนี้เหมือนผมเช่นกันครับ


Copy มาจาก Manager จอเหลือง

ขำขัน : ต่างความคิดของลูกสาวต่างวัย

เรื่องมีอยู่ว่า....

แม่ : มีผู้ชายคนหนึ่งเขามาบอกแม่ว่า เขาสนใจลูกอยู่นะ

ลูกสาวอายุ 18 : จะถามแม่ว่า....."เขาหล่อไหมแม่"
ลูกสาวอายุ 25 : จะถามแม่ว่า....."เขารวยไหมแม่"
ลูกสาวอายุ 30 : จะถามแม่ว่า....."เขาทำงานอะไรแม่"
ลูกสาวอายุ 35 : จะถามแม่ว่า....."เขานิสัยเป็นไงแม่"
ลูกสาวอายุ 40 : จะถามแม่ว่า....."เขาอยู่ไหนแม่"

กระทู้ทำความเข้าใจ MLM ของเมืองไทย แฉเพื่อให้เข้าใจกระจ่างกันสักที จะได้รับมือกันถูก

http://www.pantip.com/cafe/silom/topic/B9581124/B9581124.html

อีหมวยตอแหล!โดนแฉยับกลางบอร์ดซีล!!!!

อีหมวยตอแหล!โดนแฉยับกลางบอร์ดซีล!!!!

อย่างฮา

Baby, Don't Sniff! | Champ : Twisted

Baby, Don't Sniff! | Champ : Twisted

ฮาราคีรี(เรื่องนี้อ่านแล้วเสียว)

RC•Business Computer ฮาราคีรี(เรื่องนี้อ่านแล้วเสียว)

MSSQL Transaction Exception

MSSQL Transaction Exception

Best way to work with transactions in MS SQL Server Management Studio - Stack Overflow: "

อยากให้คนไทยรักกัน

YouTube - Free Hugs in Sondrio, Italy

What Is Intelligence, Anyway? จากหนังสืออัตชีวประวัติของ ไอแซค อสิมอฟ

เมื่อตอนที่ผมยังเป็นทหาร ผมทำแบบทดสอบอันหนึ่งได้คะแนน 160 จากค่าปกติที่ 100 ไม่มีใครเลยที่ฐานเคยเห็นตัวเลขแบบนี้มาก่อน แล้วพวกเขาก็มาวุ่นวายกับผมต่อไปอีกสองชั่วโมง

(มันไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก วันรุ่งขึ้น ผมก็ยังเป็นพลทหารเหมือนเดิม โดยมีตำแหน่ง “ผู้ตรวจครัว” เป็นหน้าที่สูงที่สุดเท่าที่เคยได้รับมอบหมาย)

ตลอดชีวิตของผม ได้คะแนน “ความฉลาด” ในลักษณะอย่างนั้นเสมอๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกพึงพอใจมากที่ตัวเอง ฉลาดเป็นกรด แล้วก็อยากให้ผู้คนเข้าใจอย่างนั้นเสียด้วยซิ

แต่ที่จริงแล้ว การได้คะแนน “ความฉลาด” สูงนั้น อาจเป็นไปเพราะผมตอบคำถามในแบบที่ผู้ที่ทำการทดสอบให้คุณค่าสูง อาจเป็นเพราะผู้ทำการทดสอบเป็น “คนฉลาด” แบบที่ผมเป็นนะ

ยกตัวอย่างเช่น มีช่างซ่อมรถยนต์คนหนึ่งมาทำ การทดสอบแบบนี้ด้วย ดูท่าทางแล้วคงจะได้คะแนนไม่เกิน 80 หรอก ผมฉลาดกว่าเขามากมายอย่างแน่นอน (ฮาๆๆๆ)

แต่ทุกคราวที่รถผมเสีย ผมต้องรีบแจ้นไปหาช่าง เฝ้าดูเขาตรวจสอบหาสาเหตุ ฟังเขาบ่นพึมพำเหมือนท่องมนต์ศักดิ์สิทธิ์ แล้วเขาก็แก้รถผมได้สำเร็จทุกครั้งไป

ทีนี้ ถ้าหากช่างซ่อมรถเป็นผู้ทำการทดสอบ ความฉลาดล่ะ

หรือว่า ถ้าช่างไม้ ชาวไร่ชาวนา หรือแม้กระทั่งคนทั่วไป เป็นผู้ออกข้อสอบการวัดความฉลาด ล่ะ ผมก็จะกลายเป็นไอ้งั่งไปในทันที

ในโลกที่ผมไม่สามารถใช้ความสามารถทางวิชาการ หรือไม่สามารถใช้ทักษะทางภาษาของผม แต่ต้องทำการทดสอบที่ยุ่งยาก สลับซับซ้อน ต้องใช้มือทำ ผมคงแย่

ความ ฉลาดของผม จึงไม่ได้เป็นค่าสัมบูรณ์ แต่เป็นเพียงคุณค่าหนึ่งซึ่งแปร ผันตามสังคมที่ผมอยู่ และเป็นความจริงที่ว่าเพียงเสี้ยวเดียวของสังคม ใหญ่ ที่มีอิทธิพลต่อสังคมทั้งมวล ก็จะเป็นกลุ่มที่กำหนดคุณค่า(ของ ความฉลาดหรือคุณค่าในมิติอื่นๆ ของสังคม)

กลับมาที่ช่างซ่อมรถของผมอีกครั้งหนึ่ง

เขาชอบเล่าเรื่องตลกให้ผมฟังทุกครั้งที่ได้เจอกัน

มีอยู่คราวหนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมาจากกระโปรงรถแล้ว พูดว่า “ด็อก มีชายหูหนวกและเป็นใบ้คนหนึ่ง เดินเข้าไปในร้านขายของเพื่อหา ซื้อตะปู เขาเอาสองนิ้ววางไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วเอาอีกมือหนึ่งทำท่าตอกตะปู”

คนขายของไปหยิบฆ้อนมาให้ เขาส่ายหัวเป็นสัญญาณว่าไม่ใช่ แล้วก็เอามือที่ทำเป็นฆ้อนชี้ไปที่สอง นิ้วที่อยู่บนเคาน์เตอร์ นั่นแหละคนขายของถึงได้ไปหยิบตะปูมาให้ เลือก ซึ่งเขาก็เลือกขนาดที่ต้องการแล้วจากไป ลูกค้ารายต่อไปก็เข้ามา ทีนี้ลูกค้ารายนี้ตาบอด เขาอยากได้กรรไกร แล้วจะสื่อความกันยังไงล่ะ?”

โดยไม่ต้องคิดเลย ผมยกสองนิ้วขึ้นมา ทำสัญญาณกรรไกรเหมือนเวลาเล่นเป่า-ยิ้ง-ฉุบ

ช่างซ่อมรถระเบิดหัวเราะออกมาอย่างอึกทึกในทันที แล้วบอกว่า “โธ่ โง่จัง เขาก็ใช้ปากบอกคนขายนั่นแหละ”

แล้วเขาก็อวดอีกว่า “ผมพยายามเล่นมุกนี้กับลูกค้าทุกรายของวันนี้เลยนะ” ผมถาม “แล้วมีใครหลงกลไหม?” เขาว่า “ก็มีบ้างล่ะ แต่ผมมั่นใจว่าคุณเสร็จผมแน่!”

“ทำไมล่ะ” ผมถาม “ก็เพราะคุณมีการศึกษาสูงน่ะซิ ด็อก ดังนั้นคุณไม่ฉลาดแน่ๆ”

ผมเดินออกจากอู่มาด้วยความรู้สึกไม่สบายนัก และช่างซ่อมรถผู้นี้มีบางอย่างที่ไม่ธรรมดาเลย

จาก fwd mail

ขำขัน : ปรึกษาปัญหาหัวใจ

หญิง : พี่ศิราณีคะขอปรึกษาหน่อยนะคะ คือว่า สามี ของดิฉันนอกใจ ดิฉันค่ะ
 เค้าจะชอบพาหญิงอื่นมาหวานใส่กันในบ้าน แล้วยังสั่งให้ดิฉันทำแกงส้มมาให้ผู้หญิงคนนั้นทานค่ะ

 ด้วย ความที่ดิฉันรักเขามาก ดิฉันก็ต้องทนทำให้เค้าทานกันค่ะ เค้าทานโดยไม่ปริปากที่จะชวนฉันสักคำ  ดิฉัน ก็ได้แต่ยืนมองตาปริบๆ

วัน ที่2 เค้าก็พาผู้หญิงคนนั้นมา แล้วสั่งให้ดิฉันทำแกงเขียวหวานไก่ให้ทาน
 ดิฉัน ก็ทนทำไปให้เค้าทานค่ะ และที่ร้ายที่สุด เมื่อวานนี้ ก่อนที่เค้าทั้งสองคนจะออกจากบ้านไป  เค้าได้สั่งว่าวันนี้ให้ดิฉันทำแกง มัสมั่นไก่ไว้รอด้วย ดิฉันทนไม่ไหวแล้วค่ะ มันเหมือนจะหยามหน้าดิฉันมากเกินไป 
.
.
.
.
 ดิฉัน จึงอยากขอคำปรึกษากับพี่ศิราณีว่า .
.....แกงมัสมั่นไก่ ทำยังไงคะ

ขำขัน : ไม่รอด

ลูกงูเลื้อยมา หาแม่ ด้วยท่าทางตกใจสุดขีด

ลูกงู : แม่ครับๆ!! เราเป็นงูพิษหรือเปล่าครับ

แม่งู : เป็นสิจ๊ะ ก็เราเกิดมาเป็นงูเห่านี่จ๊ะ กัดใครเข้าไป ถึงตายทันทีเลยนะ

ลูก งู : งั้นผมต้องตายแน่ๆเลย

แม่งู : อ้าว ทำไมล่ะ?

ลูกงู : ก็ผมดันเผลอกัดปากตัวเองนะสิครับ!!

ขำขัน : เคล็ดลับ

เพราะความ สงสัย หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้าไปหาชายแก่ที่นั่ง อยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน
หญิงสาว : ขอโทษนะคะคุณลุง คือหนู เผอิญ สังเกตเห็นว่าคุณลุงดูมีความสุขจัง ไม่ทราบว่ามีเคล็ดลับสำหรับชีวิตที่ยืนยาวและแสนสุขมั้ยคะ
ชายแก่ : ผมสูบบุหรี่วันละ 3 ซอง
ดื่มเบียร์วันละลัง
กินอาหารมันๆ
และ ไม่เคยออกกำลังกายเลย
หญิงสาว : ว้าว !!!! ไม่น่าเชื่อเลยค่ะ ตอนนี้คุณลุงอายุเท่าไหร่คะเนี่ย
ชายแก่ : 26

Programming in Delphi

Programming in Delphi

เริ่มต้นกับ Delphi อ่านเข้าใจง่ายดี

วันนี้คุณพกรูปแฟนหรือยัง

สมบูรณ์...... เป็นอีกคนหนึ่งที่พกรูปถ่ายของภรรยาติดกระเป๋าสตางค์ไว้เสมอ.. แม้ว่าภรรยาของเขาจะเสียชีวิตไปนานหลายปีแล้วก็ตาม ทุกครั้งที่สมบูรณ์ประสบกับปัญหาสมบูรณ์จะหยิบภาพถ่ายออกมาดู และเขาก็ผ่านพ้นปัญหานั้นไปได้เสมอ

ไม่ว่าสมบูรณ์จะเจอ อุปสรรคมากมายขนาดไหน บางครั้งเมื่อเขานึกท้อแท้ เขาก็จะรีบเปิดกระเป๋าสตางค์และหยิบรูปถ่ายภรรยาออกมาดูทุกครั้ง ไป ..........โดยเฉพาะเมื่อครั้งที่เศรษฐกิจไทยก้าวสู่ยุคฟองสบู่แตก สมบูรณ์แทบสิ้นหวัง เขาแทบสิ้นเนื้อประดาตัว แต่เขาก็ผ่านจุดต่ำสุดนั้นมาได้...

วันนี้ สมบูรณ์ก้าวสู่ความสำเร็จนได้รับรางวัลบุคคลสู้ชีวิตแห่งปี และได้ขึ้นรับรางวัลอันทรงเกียรตินี้... สมบูรณ์กล่าวว่า.............. "เคล็ดลับที่ทำให้ผมผ่านอุปสรรคอันเลวร้ายต่าง ๆมาได้ ก็เพราะผมพกภาพถ่ายของภรรยาผมติดตัวไว้ตลอดเวลา..."

สิ้น เสียงกล่าวของสมบุรณ์.............. เสียงปรบมือกึกก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงมอบรางวัล... โดยเฉพาะบรรดาคุณหญิงคุณนายที่มาร่วมงาน ต่างพากันสะกิดสามีของตัวเอง พร้อมกับคำกระแหนะกระแหน ว่าทำไมไม่เอาตัวอย่างสมบูรณ์บ้าง

........... เมื่องานเลี้ยงเลิกรา..สมบูรณ์กลับถึงบ้าน เขาควักรูปถ่ายของภรรยาออกมาดูอีก แล้วรำพึงรำพันกับภาพถ่ายว่า...

...........* "ทุก ครั้งที่รู้สึกท้อแท้สิ้นหวัง.... ก็มีภาพถ่ายของเธอนี่แหละที่ทำให้ได้ระลึกอยู่เสมอว่า... ไม่มีอะไรจะแย่ไปกว่าตอนที่อยู่กับเธออีกแล้ว

จะรู้ได้อย่างไรว่าเบอร์โทรศัพท์ที่โทรหาเราเป็นเบอร์โทรศัพท์ของค่ายไหน?

วิธี การง่ายๆที่ทำให้คุณสามารถรู้ได้ว่าเบอร์โทรศัพท์ดังกล่าวเป็นเบอร์โทรศัพท์ ของค่ายไหนนั้น เพียงแค่เพียงแค่คุณคลิ๊กเข้าไปที่ เว็บเช็คเบอร์ http://www.checkber.com/ แล้วกรอก หมายเลขที่คุณต้องการเข้าไปในช่องเช็คเบอร์ เพียงเท่านี้คุณก็จะรู้แล้วว่าหมายเลขที่คุณอยากรู้ เป็นหมายเลขของผู้ให้บริการค่ายไหน......ยังไงลองเช็คกันดูนะครับ

สอนใจชายทุกคนก่อนแต่งงาน

เศรษฐีคนหนึ่ง มีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว

ครั้นถึงวัยสมควรแต่งงาน แกเป็นห่วงกลัวว่าจะได้เมียไม่ดีมาผลาญสมบัติของตระกูล 
จึงประกาศหาคู่ให้ลูกชายผ่านทางคอลัมน์ มาลัยไทยรัฐ 
ปรากฎว่ามีหญิงสาวจากทั่วทุกสารทิศสนใจมาสมัคร มากมาย 
แต่ละคนแจ่ม แจ่ม ทั้งนั้น ทำเอาลูกชายตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเลือกใคร 
ท่านเศรษฐีนำเอาสร้อยแหวน เพชรนิลจินดาราคาแพง และ หัวมัน หนึ่งหัว มากองไว้ต่อหน้าบรรดาสาว สาว ทั้งหลาย แล้วสั่งให้เลือกหยิบคนละหนึ่งชิ้น   ปรากฏว่าทุกคนล้วนคว้าเอาแต่ข้าวของมีค่า มีเพียงสาวน้อยคนหนึ่งที่หยิบเอาหัวมัน

เศรษฐีเห็นดังนั้นก็พูดกับลูกชายว่า ” ลูกเอ๋ย จงเลือกหญิงคนนั้นมาเป็นเมียของเจ้า ”

ลูกชายรู้สึกแปลกใจ ถามพ่อเพราะเหตุใด , เศรษฐีจึงสอนลูกชาย ว่า

" ผู้หญิงที่เลือกเอาแก้วแหวน แสดงว่าหลงใหลในทรัพย์สิน ไม่รู้จักทำมาหากิน "

" ส่วนผู้หญิงที่เลือกเอามันนั้น คือคนที่ขยัน ทำงานไม่เกี่ยง "

ลูกชายได้ฟัง ก็ไม่เถียง พ่อว่าไงก็ว่าตามนั้น        

ผมฟังนิทานเรื่องนี้แล้ว รู้สึกซาบซึ้งในคำสอนของท่านเศรษฐี 
ทุกวันนี้ผมจึงจำใส่ใจไว้ตลอดว่า ถ้าจะมีเมีย ต้องเลือกผู้หญิงที่   เอามันไว้ก่อน

อิสรภาพแห่งความรัก

" ความรักที่แท้ต้องมีอิสรภาพ
…คนสองคนจะรักกันได้ก็ต่อเมื่อเขาทั้งสอง 
สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ตามลำพังอย่างไม่เป็นทุกข์
แต่เขาทั้งสองก็เลือกที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน เพื่อความสุขที่มากขึ้น "

ความรัก

จงคิดก่อนที่จะรัก..
แต่อย่ารักโดยที่ไม่คิด..
เพราะถ้าคุณรักใครโดยที่ไม่คิด..
สุดท้ายความรักนั้น..มันอาจทำให้คุณเจ็บปวด..
และอย่ารักใครเพียงเพราะอยากรัก..
แต่จงรักเพราะมันใจในตัวคุณและมั่นใจในความรักของเขา..
และตัวเขาด้วย..
และอย่าใครเพราะความเหงา..
หรือรักใครเพราะความสงสาร..
เพราะความรักนั้นอาจทำให้เราและเขาเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่ายเพราะมันอาจเป็นรักที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและอาจจบลงได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน..

และถ้าความรักรักทำให้ทำให้คุณเหนื่อย..
นั่นเป็นเพราะคุณ..วิ่งตามมันอยู่คุณลองหยุดวิ่งตามหรือวิ่งหนี..
คุณลองทำในสิ่งที่คุณอยากทำ..แล้วคุณจะรู้บางทีคุณอาจจะรู้ว่าคุณคาดหวังกับความรักของคุณ..และคนรักของคุณ..ลองสักครั้งวด้วยการหันหน้ามาคุยกัน..ลองสักครั้งที่ฟังในสิ่งที่เค้าต้องการ..ฟังด้วยใจไม่ใช่ด้วยหูที่เราใช้กันแต่จงใช้ใจในการฟังของคุณ..แล้ว..คุณจะรู้ว่าความรักมันมีแนวทางของมันเอง

จำไว้ว่า…จงเลือกคนที่หัวใจของคุณต้องการ อย่าใช้คำว่าถูกหรือผิด เพราะมันใช้กับความรักไม่ได้แต่จงใช้หัวใจของคุณเอง หากคุณต้องการค้นหาใครซักคนที่จะอยู่เคียงข้างคุณไปตลอดชีวิต